top of page

Somos un blog libre de plastificadoras

  • Foto del escritor: escola imaxinada
    escola imaxinada
  • 22 abr
  • 3 min de lectura


As plastificadoras teñen cada vez maior presenza nas escolas. Referímonos a esas máquinas que recobren con plástico debuxos e producións do alumnado. En educación infantil adoita xustificarse como unha forma de protexer os traballos das babas, do uso ou do deterioro. En primaria, como unha maneira de conservalos e arquivalos.


Non obstante, esta práctica aparentemente inocente introduce unha lóxica que cómpre revisar desde diferentes perspectivas.


  1. Materiais

A plastificadora converte o papel noutra cousa. Sélao, rixidízao, aíllao.

O papel deixa de ser un material co que se pode interactuar —dobrar, rasgar, engurrar, intervir— para converterse nunha superficie pechada.


  1. Percepción

Na infancia, o contacto cos materiais non é secundario. Tocar o papel, notar a súa fraxilidade, experimentar como se transforma co uso forma parte de procesos sensibles e perceptivos de enorme importancia. A plastificación introduce unha barreira: substitúe a relación directa por unha superficie lisa, homoxénea, sen resistencia nin historia. Non é só unha cuestión técnica. É unha cuestión de como se aprende a mirar, a tocar e a estar no mundo.


  1. Proceso

Plastificar un debuxo é, en moitos casos, declaralo rematado. Pérdese a posibilidade de seguir pensando con el; de intervilo, transformalo, incorporalo a outros procesos. Reforza así unha idea de produto final que contradí a natureza dos procesos creativos.

Fronte a isto, defendemos prácticas que sosteñan a continuidade da experiencia: volver aos traballos, reconfiguralos, poñelos en relación con outros, deixalos evolucionar.


  1. Ecoloxía

A plastificación implica o uso de plástico dun só uso en contextos educativos. Nun momento no que a escola debería ser un espazo para pensar criticamente a nosa relación cos materiais e coa contorna, esta práctica vai en dirección contraria.


En definitiva, con esta entrada propoñemos revisar dinámicas que temos interiorizado, moitas veces sen reflexión, e propoñer outra relación co que facemos: soster abertos os procesos da infancia e construír unha escola sensible a eles. Isto implica:

  • Aceptar o desgaste como parte do proceso

  • Documentar no canto de selar

  • Reutilizar os traballos como materiais para novas accións

  • Dar valor ao efémero, ao transformable, ao inacabado


Porque a educación artística consiste en deseñar as condicións para soster a experiencia estética. E nesa experiencia, o papel debe poder seguir sendo papel.



Somos un blog libre de plastificadoras



Las plastificadoras tienen cada vez mayor presencia en las escuelas. Nos referimos a esas máquinas que recubren con plástico dibujos y producciones del alumnado. En educación infantil suele justificarse como una forma de proteger los trabajos de las babas, del uso o del deterioro. En primaria, como una manera de conservarlos y archivarlos.

Sin embargo, esta práctica aparentemente inocente introduce una lógica que conviene revisar desde diferentes perspectivas.


  1. Materiales

La plastificadora convierte el papel en otra cosa. Lo sella, lo rigidiza, lo aísla.

El papel deja de ser un material con el que se puede interactuar —doblar, rasgar, arrugar, intervenir— para convertirse en una superficie cerrada.


  1. Percepción

En la infancia, el contacto con los materiales no es secundario. Tocar el papel, notar su fragilidad, experimentar cómo se transforma con el uso, forma parte de procesos sensibles y perceptivos de enorme importancia. La plastificación introduce una barrera: sustituye la relación directa por una superficie lisa, homogénea, sin resistencia ni historia. No es solo una cuestión técnica. Es una cuestión de cómo se aprende a mirar, a tocar y a estar en el mundo.


  1. Proceso

Plastificar un dibujo es, en muchos casos, declararlo terminado. Se pierde la posibilidad de seguir pensando con él; de intervenirlo, transformarlo, incorporarlo a otros procesos. Refuerza así una idea de producto final que contradice la naturaleza de los procesos creativos.

Frente a esto, defendemos prácticas que sostengan la continuidad de la experiencia: volver a los trabajos, reconfigurarlos, ponerlos en relación, dejarlos evolucionar.


  1. Ecología

La plastificación implica el uso de plástico de un solo uso en contextos educativos. En un momento en el que la escuela debería ser un espacio para pensar críticamente nuestra relación con los materiales y el entorno, esta práctica va en dirección contraria.



En definitiva, con esta entrada proponemos revisar dinámicas que hemos interiorizado, muchas veces sin reflexión, y proponer otra relación con lo que hacemos: sostener abiertos los procesos de la infancia y construir una escuela sensible a ellos. Esto implica:


  • Aceptar el desgaste como parte del proceso

  • Documentar en lugar de sellar

  • Reutilizar los trabajos como materiales para nuevas acciones

  • Dar valor a lo efímero, a lo transformable, a lo inacabado


Porque la eduación artística consiste en diseñar las condiciones para sostener la experiencia estética. Y en esa experiencia, el papel debe poder seguir siendo papel.

Comentarios


©2026 escola imaxinada

bottom of page